Nigdy wcześniej nie widziałem ojca w takim stanie.
Zawsze był opanowanym człowiekiem. Nawet na pogrzebie nie uronił ani jednej łzy. Teraz jednak jego ręce drżały tak mocno, że list omal nie wypadł mu z dłoni po raz drugi.
Mama natychmiast próbowała wziąć kartkę.
— Co tam jest napisane?
Milczał.
Podniosłem list z podłogi, ale ojciec niespodziewanie wyrwał mi go z rąk.
— Nie… Jeszcze nie powinieneś tego czytać.
Te słowa zabrzmiały tak dziwnie, że w pokoju zapadła absolutna cisza.
Moja młodsza siostra nerwowo się zaśmiała.
— To jakiś rodzinny żart?
Nikt nie odpowiedział.
Zauważyłem, że mama już płacze.
Nie patrzyła na list, lecz na stare zdjęcie leżące obok koperty.
Na fotografii była babcia.
Bardzo młoda.
Obok niej stał mężczyzna, którego żadne z nas nigdy wcześniej nie widziało.
Ale to nie było najbardziej niezwykłe.
Miał moją twarz.
Te same oczy.
To samo znamię przy skroni.
Nawet uśmiechał się dokładnie tak jak ja.
Pomyślałem, że to tylko przypadek.
Jednak ojciec cicho powiedział:
— Miałem nadzieję, że tego listu nigdy nie będzie trzeba otwierać…
Po tych słowach mama wyszeptała:
— Czyli… to wszystko było prawdą?
Ojciec powoli skinął głową.
Potem położył list na stole i w końcu pozwolił mi go przeczytać.
Pierwsze zdanie nie wydało mi się dziwne.
Drugie sprawiło, że zapomniałem, jak się oddycha.
A trzecie całkowicie wywróciło do góry nogami wszystko, co wiedziałem o własnej rodzinie.
W liście było napisane, że człowiek, którego przez całe życie nazywałem swoim ojcem…
Tak naprawdę ukrywał tajemnicę, której babcia strzegła przez dwadzieścia lat.
Niżej zapisane było imię człowieka, którego musiałem odnaleźć jak najszybciej.
Kiedy przeczytałem ostatnie zdanie, niespodziewanie ktoś zapukał do drzwi naszego domu.
Ojciec spojrzał przez okno, gwałtownie zbladł i wyszeptał:
— Nie… Nie powinien się dowiedzieć, że list został już otwarty…